Dane ZKDP

Tytuły kontrolowane

Regulamin kontroli

Nasi partnerzy

Współpraca międzynarodowa

IFABC GUIDELINES 090113JW-6Polskie biuro, czyli Związek Kontroli Dystrybucji Prasy od 1996 roku należy do Międzynarodowej Federacji IFABC - International Federation of Audit Bureaux of Certification, która do 2015 roku nazywała się International Federation of Audit Bureaux of Circulations. Zamiana słów Circulations na Certification odzwierciedla dzisiejsze zróżnicowanie branży medialnej pod kątem platform dystrybucji treści. Certyfikacja, czyli uwierzytelnienie, znacznie dokładniej opisuje, to czym zajmują się obecnie biura kontroli na całym świecie. Nie chodzi już wyłącznie o poziomy nakładów lub sprzedaży, ale o odbiorców, do których dociera się za pośrednictwem rozmaitych urządzeń, wydań online, publikacji cyfrowych – mierzonych za pomocą takich wskaźników,  jak: liczba odbiorców newsletterów, liczba unikalnych użytkowników, aktualnych i dziennych odsłon itp.


Wierni starym zasadom

Pierwsze biuro kontroli nakładu i dystrybucji prasy powołano w Stanach Zjednoczonych w 1914 roku. Powstało o­no z inicjatywy wydawców, ogłoszeniodawców i agencji reklamowych. W latach 20. i 30., wraz z rozwojem rynku reklamowego, podobne organizacje zaczęły powstawać w innych krajach.

W Polsce Związek Dystrybucji Kontroli Prasy powołano do życia 1 czerwca 1994 roku. Tego dnia organizację zarejestrowano w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie.  Inicjatorem powstania ZKDP był nieżyjący już Dariusz Fikus, wtedy redaktor naczelny Rzeczpospolitej, którego wybrano pierwszym prezesem tej organizacji.

Biuletyn z okazji powołania Międzynarodowej Federacji Biur Kontroli.

Federacja (IFABC) powstała w 1963 roku. Jednym z jej zadań jest m.in. pomoc w tworzeniu nowych biur kontroli. Obecnie tworzy ją 32 organizacje i jeden członek afiliowany w 40 krajach, na wszystkich kontynentach, choć w pierwszym posiedzeniu założycielskim wzięli udział przedstawiciele zaledwie 17 krajów: Stanów Zjednoczonych, Francji, Niemiec, Japonii, Argentyny, Australii, Belgii, Danii, Finlandii, Wielkiej Brytanii, Indii, Włoch, Holandii, Norwegii, Hiszpanii i Szwajcarii.

Inicjatorem powołania tej organizacji był dyrektor zarządzający amerykańskiego biura Kontroli Dystrybucji Prasy Alan T. Wolcott. W 1962 roku podczas swojej podróży po Europie sondował o­n możliwość stworzenia takiej organizacji. Poszukiwał o­n wtedy możliwości zacieśnienia współpracy międzynarodowej i sposobów na ujednolicenie standardów wymiany informacji dotyczących dystrybucji prasy. Największe zainteresowanie jego pomysł wywołał we Francji, Niemczech i w Szwecji. Z inicjatywy tych właśnie krajów 28 maja 1963 roku w Sztokholmie zorganizowano spotkanie założycielskie. Doszło do niego przy okazji Światowego Kongresu Organizacji Reklamowych.

Ostatecznie w spotkaniu założycielskim wzięli udział przedstawiciele 17 krajów. Obradom przewodniczył prezes Wolcott, jako szef najstarszej i największej tego typu organizacji na świecie.

Samo powołanie Federacji przebiegało w iście ekspresowym tempie. W swoim przemówieniu pierwszego dnia obrad Wolcott określił zasady działania, którymi do dzisiejszego dnia kierują się członkowie federacji. Następnie powołano  pięcioosobowy komitet pod jego przewodnictwem. W jego skład weszli przedstawiciele Francji, Niemiec, Japonii i Szwecji. Komitet błyskawicznie przystąpił do opracowywania ram prawnych działania Federacji, a ich zarys był gotowy już wieczorem tego samego dnia.

Pierwszym sekretarzem generalnym federacji został Stig Marberg, dyrektor zarządzający Tidningsstatistik Aktiebolag (TS), szwedzkiego biura kontroli dystrybucji prasy. Jak ustalono funkcja ta będzie powierzana na rok i osoba ją piastująca nie będzie z tego tytułu pobierała wynagrodzenia, a jej biuro przez ten czas będzie spełniało funkcję siedziby głównej organizacji.

Do głównych zadań nowo powołanej Fundacji członkowie założyciele zaliczyli:

  • pomoc i doskonalenie zasad wymiany informacji oraz doświadczeń między członkami organizacji;
  • współdziałanie i doskonalenie procesów standaryzacji i ujednolicenia danych dotyczących rozpowszechniania czasopism;
  • pomoc i inicjowanie zakładania biur kontroli prasy w krajach, w których takie biura jeszcze nie prowadzą działalności.

Ustalono, że poszczególne biura muszą ściśle współpracować z ogłoszeniodawcami, agencjami reklamowymi oraz wydawcami. Postanowiono ujednolicić zasady i definicje stosowane przy raportowaniu sprzedaży i rozpowszechniania prasy i uznano, że krajowe biura będą działały na zasadzie non profit. Kolejną regułą stała się publikacja zebranych danych w czystej formie, bez jakiegokolwiek komentarza. Te główne tezy zawierało przemówienie prezesa Wolcotta wygłoszone pierwszego dnia spotkania.

W Sztokholmie ustalono także, że każda nowa organizacja starająca się o członkostwo w Federacji będzie musiała dysponować rekomendacją aktualnego członka, a o jej przyjęciu zadecyduje głosowanie, w którym rozstrzygająca będzie wola większości.